Pazarlama Ekipleri Daha İyi Yapay Zekâ Operasyonları Nasıl Oluşturabilir?

Breanna Lawlor: Çoğumuz yapay zekâyı her gün kullanıyoruz; ancak onu kullanmakla nasıl çalıştığını bilmek birbirinden çok farklı iki şey. Bu ikisi arasındaki boşluk satış hattınızda, içerik stratejinizde ve ekibinizin ayak uydurma becerisinde kendini gösteriyor. Gerçek bir yapay zekâ altyapısı oluşturmayı, kuruluşunuzu yapay zekâyla sürdürülebilir biçimde çalışacak şekilde yapılandırmayı anlamaya çalışan kıdemli bir pazarlamacıysanız, bu konuşma konuya bakışınızı yeniden şekillendirecek.

Konuğum Andrea Saez. Turtl’da ürün pazarlama ve yapay zekâ pazara giriş çalışmalarının başında bulunuyor. Ayrıca The Product Momentum Gap kitabının ortak yazarı. Şirketinin fiilî yapay zekâ operasyonları lideri hâline gelen kişi; bunun temel nedeni, herkes başlamadan önce denemeler yapmaya başlaması. Bu bölümde çok çeşitli konuları ele alıyoruz.

Bir ekip genelinde ortak yapay zekâ bağlamı oluşturmak için gerekenlerle başlıyoruz. Büyük dil modelleri alıcılar için yeni giriş kapısı hâline geldiğine göre içerik stratejinizin neden tamamen yeniden düşünülmesi gerekebileceğini, nöroçeşitliliğe duyarlı liderliğin uygulamada nasıl göründüğünü ve neden daha iyi sonuçlar ürettiğini, ayrıca geri dönen sonucu kontrol etmeden çok fazla işi makineye devrettiğimizde ortaya çıkan eleştirel düşünme açığını konuşuyoruz.

Ben Breanna Lawlor; bu, The CMO Club sesli yayını. Andrea, hoş geldin!

The CMO Club sesli yayınında bana katıldığın için çok teşekkür ederim Andrea Saez. Ben podcastin sunucusu Breanna Lawlor. Bugün seninle oturup konuşacağım için çok heyecanlıyım; çünkü şu anda pazarlamacılar, ürün pazarlamacıları ve işlerinin herhangi bir dijital alanında çalışan herkes için son derece güncel olan birkaç konuya hakimsin.

Kim olduğundan, ne yaptığından ve şu anda odaklandığın çalışmalardan biraz bahsetmeni istedim.

Andrea Saez: Elbette. Davet ettiğin için teşekkürler. Ben Andrea. Turtl’da ürün pazarlama başkanıyım ve The Product Momentum Gap kitabının ortak yazarıyım. Ayrıca bir şeyleri çok fazla kurcalamayı seviyorum; bu da son zamanlarda yapay zekâyı kurcaladığım için harika.

İlginç, eğlenceli, tuhaf, muhteşem ve korkutucu oldu. Buna ekleyebileceğiniz o kadar çok kelime var ki.

Breanna Lawlor: Sanırım güne bağlı olarak sonsuz sayıda kelime ortaya çıkabilir. Bazı günler kazanımlar elde ediyor, bazı günlerse bütün bu süreç karşısında biraz hayal kırıklığı yaşıyorsunuz. Özellikle senin rolün ürün pazarlama başkanlığı; ancak bu rolün son dönemde genişlediğini düşünüyorum.

Gelişti. Bir bakıma, rolünün kapsamı dışında olduğu söylenebilecek işlerden de sorumlu hâle geldin. Bundan biraz bahsetmek ister misin?

Andrea Saez: Ürün pazarlaması gerçekten ilginç bir rol; çünkü yaptığımız işte hem genelciyiz hem de uzmanlaşıyoruz. Bunun anlamlı olup olmadığını bilmiyorum. Ancak fark ettiğim şey, ters giden birçok işin sorumluluğunun ürün pazarlamasına yüklenme eğiliminde olması.

Satış hattı çalışmıyor mu? Herhâlde ürün pazarlamasıdır. Mesajlar işe yaramıyor mu? Herhâlde ürün pazarlamasıdır. AEO çalışmalarında görünürlük elde edemiyor muyuz? Herhâlde ürün pazarlamasıdır. Bunun bizimle hiçbir ilgisi yok ama biz düzeltiriz. Stratejistiz; sorunları teşhis etme konusunda gerçekten iyiyiz, fakat her şeyi bizim yapmamız gerektiği anlamına gelmiyor.

Bunu özellikle açıkça belirtmek istiyorum.

Breanna Lawlor: Elbette. Tüm sorunlardan sorumlu olup hiçbir övgüyü alamamak kimin hoşuna gider ki?

Andrea Saez: Görünüşe göre benim.

Breanna Lawlor: Açıkça, bu sorunları çözmek için çalışacak beceri ve bilgiye sahip olduğun bir konumdasın; ancak aynı zamanda ekibindeki birkaç başka liderle de yakın iş birliği içinde çalışıyorsun.

Bu ilişki ve dinamikten bahsedebilir misin?

Andrea Saez: Ürün pazarlama başkanı olarak pazarlama ekibinde yer aldığım için çok özel bir şirkette çalışıyorum. Marka ve potansiyel müşteri yaratma ekipleriyle çok yakın çalışıyorum; bunlar pazarlama tarafındaki iki liderlik alanı. Ancak ürün ekibinde de yer alıyorum; bir ürün liderliği ekibimiz var ve ben de bunun parçasıyım.

Pazarlama başkan yardımcım, ürün direktörümüz, genel müdürümüz ve elbette ürün başkanımız da bu ekibin parçası. Bunun bize sağladığı şey, son derece özgün bir ticari bakış açısı. Oluşturdukları ya da üzerinde çalışacakları herhangi bir konu söz konusu olduğunda, olası çözümleri, keşif sürecini ve yürütülen her türlü çalışmayı değerlendirmek için izlediğimiz bazı adımlar var.

Ürün geçmişim olduğu için bunu gerçekten takdir ediyorum. Keşif aşamasından pazara sunum aşamasına kadar her şeyi görebilmek harika.

Breanna Lawlor: Tahmin edebiliyorum. Hızlı bir konu değişikliği olarak şunu sorabilir miyim: Üründen ürün pazarlamasına nasıl geçtin? Belki bu büyük bir sıçrama değildi, yalnızca küçük bir yön değişikliğiydi. Neden bu yolu seçtin?

Andrea Saez: Genellikle çok konuşmayı sevdiğimi söylerim; olan da bu. Aslında çok yazmayı seviyorum ama yaratıcı işleri de seviyorum. Ürün pazarlamasında anlatılar, yaratıcılık ve hikâye anlatımı söz konusu olduğunda biraz daha fazla hareket alanınız olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle yön değiştirmeye karar verdim; çünkü ürün gereksinim dokümanları ya da kullanıcı hikâyeleri yazmayı kim sever ki?

“Bu tarafa geçelim,” dedim. Gerçi artık yapay zekâ ürün gereksinim dokümanlarınızı ve kullanıcı hikâyelerinizi yazıyor, bu harika. Yine de yazmayı, yaratıcı hikâye anlatımını ve anlatı oluşturmayı gerçekten seviyorum; başlangıçta beni ürün pazarlamasına çeken de buydu. Ayrıca stratejik düşünme ve sorun çözme tarafının büyük bölümünü hâlâ yapıyorum; bu da harika.

Breanna Lawlor: Tahmin edebiliyorum. Bunu paylaştığın için teşekkürler. Ayrıca kullanıcı tabanınızla hâlâ yüz yüze görüşmek ve neye ihtiyaç duyduklarını ya da hangi konularda zorluk yaşadıklarını anlamak için iyi miktarda zaman geçiriyor olmalısın.

Andrea Saez: Evet. Hem ürün hem de ürün pazarlamasında yapmanız gereken şey insanlarla sürekli konuştuğunuzdan emin olmak.

Ürün pazarlaması tarafında alıcılara biraz daha fazla maruz kalıyorsunuz; yani onların kullanıcı olmalarından önce, huninin üst kısmında onlarla iletişim kuruyorsunuz. Ancak bu tamamen pazar araştırması ve ben araştırma kısmını gerçekten seviyorum. Neyse ki ürün pazarlamasında bunun hâlâ büyük bir bölümü var.

Breanna Lawlor: Pazar araştırmasında biraz zaman geçirdim ve bunun her türlü önyargıyı ya da sahip olduğunuz ön kabulleri sorgulamak için gerçekten harika olduğunu düşünüyorum. Bunları doğrulamak için de yararlı olabilir; ancak sizi kendinizin ve kendi bakış açınızın dışına çıkardığı için çok güzel. Neler olup bittiğine dair daha geniş ve daha doğru bir bakış sunuyor, ardından da bunu daha iyi hâle getirme ve iyileştirme fırsatlarını görmenizi sağlıyor.

Aynı bağlamda, yapay zekânın ürün gereksinim dokümanlarınızı yazdığından bahsetmiştin. Yapay zekâ bunu kendi başına yapamaz; iyi bir ürün gereksinim dokümanının nasıl göründüğünü birinin ona öğretmesi gerekir. Daha önce, tüm departmanlarınızın işlevler arası çalışarak aynı yapay zekâ beyniyle, başka bir deyişle aynı bağlamla çalışmasını sağlamak için perde arkasında yaptığınız iyileştirmelerden biraz söz etmiştin.

Bu nasıl ortaya çıktı? Ürün pazarlama ekibi ve daha büyük bir kuruluş için yapay zekâ operasyonlarının ne olması gerektiğini nasıl açıklarsın?

Andrea Saez: Bu konu başlı başına 30 dakikalık bir sohbet. Kısa tutmaya çalışacağım. İnsanların ChatGPT, Claude, Perplexity, Gemini ya da her neyse onunla konuşurken anlamadığı şey şu: Bir soru soruyorsunuz ve bir çıktı geliyor.

Sonra başka bir soru soruyorsunuz, başka bir çıktı geliyor. Bir soru daha soruyorsunuz ve devam ediyorsunuz. Ancak bu çıktıların hiçbiri birbiriyle bağlantılı değil. Sonuç olarak kendinizi tekrar tekrar anlatmak zorunda kaldığınız için çok fazla zaman kaybediyorsunuz. Bunu düzeltmek için Claude’un aslında bir çözümü var. Cowork’un bir parçası olarak bir klasör oluşturabiliyorsunuz.

Bu klasöre, proje bilgi tabanını içeren Claude MD adlı bir şey ekleyebiliyorsunuz. Ardından bir bellek dosyası gibi unsurlar ekleyebilirsiniz. Benim Task Observer adında bir aracım var; nasıl çalıştığımı gözlemliyor ve ardından becerilerimin tamamını güncelliyor. Yani becerilerimin tümünü güncelleyen, kendi kendine öğrenen bir beceri gibi.

Çalışırken kaçınılmaz olarak hata yapabilir ya da konudan sapabilir. Araç, “Aslında ilgili tüm becerilerde bu hatayı yapmadığından emin ol,” diyor ve bunu ekliyor. Böylece kendi kendine öğrenen bir araç elde ediyorsunuz. Herkes aynı bilgi tabanına ve bellek dosyalarına erişebiliyor. Siz çalıştıkça, nasıl çalıştığınızı, neleri sevdiğinizi, neleri sevmediğinizi ve diğer bağlamları öğrendikçe, bu bağlamı ortak çalışma klasörünün parçası olarak ekliyor. Böylece bir dahaki sefere aynı işi yaptığınızda, daha önce elde ettiğiniz çıktıları zaten anlıyor.

Bağlamı ve her şeyi anlıyor. Bu sayede istediğiniz sonuca çok daha hızlı ulaşabiliyorsunuz. Bu da akıllı istem mühendisliğinin bir parçası: Kendinizi tekrar etmek zorunda kalmamak ve istemlerinizin doğru olduğundan emin olmak. Yi Lin Peh ile konuşuyordum. “Birçok insan Claude’la zorlanıyor gibi görünüyor,” diyordu.

Ben de “Evet, çünkü bunların hiçbirine sahip değilsiniz,” dedim. Üstelik istemin de zaman kaybetmemeniz için çok kesin olması gerekiyor. “Vay canına, bunların hepsine sahip olabileceğinizi bilmiyordum,” dedi. Birçok insan bilmiyor. Operasyonları oluşturmanın bir parçası da bu: Sahip olduğunuz becerilerin tek başına var olmasını istemezsiniz. Bir kerelik kullanım için sorun olmayabilir; ancak diğer insanlarla paylaşılan aynı beceri grubunu sürekli kullanıyorsanız, aynı bağlama sahip olduğundan emin olmalısınız. Aksi hâlde halüsinasyonlar böyle başlar.

Breanna Lawlor: Bunun standart olmaması neredeyse saçma geliyor. Ancak bilgi eksikliği, bunu bir sonraki seviyeye taşıma ve görünüşe göre bunu uygulamaya koyacak, herkesin erişimine açacak, sürekli olarak bilgilendirip geliştirecek ve kullanışlı hâle getirecek özel bir kişiye sahip olma ihtiyacı var. Pek çok farklı unsur söz konusu ve hepimizin hâlâ günlük işlerimizi yapması gerekiyor.

Bu, rolünün kapsamının dışında bir adım gibi görünüyor. Bunu üstlenmen gerektiğine nasıl karar verdin; çünkü başka kimse yapmıyordu? Sadece doğuştan gelen bilgiye sahip olduğun için mi fiilî yapay zekâ operasyonları sorumlusu oldun? Bunun senin için ve kuruluşun için nasıl ortaya çıktığını anlatır mısın?

Andrea Saez: Benim açımdan, söylediğim gibi bir şeyleri kurcalamayı çok sevdiğim için kendiliğinden gerçekleşti. Geçen yıl ekim ayında yapay zekâyı denemeye, kendi araçlarımı, becerilerimi ve çeşitli şeylerimi oluşturmaya, farklı araçları test etmeye ve farklı şeyleri denemeye başladım.

Sanırım bu durum beni doğal olarak bunu yapabileceğim bir konuma getirdi. Kendi kendine öğrenmeyi ve bir şeyleri parçalara ayırıp nasıl çalıştığını anlamayı seven biriyim. Bu yüzden tesadüfen sorumluluk bana kaldı. Operasyon tarafıyla ilgileniyorum; ayrıca yapay zekâyla pazara giriş olarak adlandırdığımız konuyla da ilgileniyorum.

Yapay zekâyla pazara nasıl gireceğiz? Özellikle ikinci çeyrekte gördüğüm kadarıyla birçok kişinin fark ettiği şey şu: Bu yalnızca Turtl’a özgü değil; konuştuğum herkesin gördüğü bir durum. İnsanların web sitelerine gelmesinde büyük bir düşüş yaşanıyor, çünkü insanlar artık web sitelerine eskisi kadar gitmiyor.

Bir büyük dil modeline soru soruyor ve girdikleri isteme uygun olabilecek tedarikçilerin listesini alıyorlar. Bu çok zor, çünkü insanlar bir büyük dil modelinde sıralanabileceğinizi düşünüyor; ancak böyle bir modelde sıralama yok. Yapabileceğiniz en iyi şey, mümkün olduğunca sık seçilmeye çalışmak.

Aynı istemi 15 kez sorabilirsiniz. Bunların 12’sinde görünüyorsanız harika; çok iyi gidiyorsunuz. Ancak bunun için içeriğinizin insanların sorduğunu düşündüğünüz soruyu mümkün olduğunca iyi yanıtladığından emin olmak için çok çalışmanız gerekir. Üstelik insanların gerçekte hangi soruyu sorduğunu bilmenin bir yolu yok.

Breanna Lawlor: Muhtemelen en sinir bozucu kısım da bu. Bunu bilmenin yolu yok. Kendinizi stratejik olarak mümkün olduğunca iyi konumlandırmaya, böylece seçilebilmeye çalışmanız ve yapınızı bu büyük dil modelleri ile onların farklı biçimleri için işe yaradığını öğrendiğiniz şekilde kurmanız gerekiyor.

Andrea Saez: İçerik giderek uzuyor; çünkü tüm bu bilgileri içine koymaya çalışmanız gerekiyor. Ancak aslında kimse okumuyor. Oluşturduğumuz içerik, büyük dil modelinin onu çıkarabilmesi ve ardından bir yerdeki istemin içinde yeniden üretmesi için var.

Breanna Lawlor: Aynen. Ona sindirebileceği bir şey vermek gibi.

Ne çıkacağından emin değiliz. Büfe gibi; bazı şeyler bazı büyük dil modellerinin ilgisini çekecek, bazıları ise hiç çekmeyecek. Ne kadar iyi olursa olsun, bazıları hiçbir zaman görünmeyecek.

Andrea Saez: Ayrıca kişinin soruyu nasıl yapılandırdığına da bağlı. Bunun üzerindeki katman ise büyük dil modelinin kullanıcıyı çok özel bir şekilde tanıması. Bu durumda, sorguya göre değil, kullanıcıya daha iyi hizmet edeceğini düşündüğü sonuca göre çıktı verecek.

Bence sana verdiğim iyi bir örnek şu: Tatile gidiyordum ve Claude’a “Amsterdam’a gittiğimde akşam yemeği için nereye gidebileceğimi bulmama yardım eder misin?” dedim. Bana gerçekten hoşuma giden bir yer önerdi. Benim için harikaydı. Ancak partnerim aynı şeyi sorsaydı, aynı sonuçları alacağını sanmıyorum; çünkü başka bir kullanıcı hakkında bildiklerine göre değil, o kullanıcı hakkında bildiklerine göre öneride bulunacaktı.

Birlikte gittiklerini ya da gruptaki birden fazla kişinin tercihlerini ve sevmediklerini, siz bunları açıkça belirtmedikçe bilmiyor. “20 kişiyle tatile gidiyorum” ya da üç kişiyle gidiyorum demeniz gerekiyor. “Bu grupta şu özelliklere sahip insanlar var, şunları seviyorlar, bunları seviyorlar” diye açıklıyorsunuz. Şimdi ne kadar zaman kaybettiniz?

Breanna Lawlor: Gerçekten. Duyduğum şey şu: Bağlam her şey.

Andrea Saez: Kesinlikle. Bunu B2B bağlamına taşıdığınızda—

Breanna Lawlor: En iyi ihtimalle tahmin yürütmek.

Andrea Saez: Aynen. Ne yaptığımı bilmiyorum ama anlamaya çalışıyorum.

Breanna Lawlor: Ekim ayında başlayıp araçlar oluşturduğunu ve yapay zekâyı kurcaladığını söylediğin deneysel bakış açısının, ürün pazarlama başkanı olarak rolüne ve içinde yaşadığımız dönemin doğasına gerçekten hizmet ettiğini düşünüyorum.

Denemek, bir şeyleri uygulamak ve neyin işe yarayabileceğini görmek. Tüm yanıtlar bizde değil. Bu sorun değil; ancak bilgi ve veri elde edeceğiz, ardından bunları bir sonraki kararımızı şekillendirmek için kullanabileceğiz.

Andrea Saez: Kesinlikle.

Breanna Lawlor: Ayrıca nörotipik ve nöroçeşitli kişiler arasındaki farktan, bu gruplardan biriyle uyumlu olacak kadar şanslı olduğundan ve nöroçeşitli olduğunu düşündüğün kişilerle çalıştığından da biraz bahsetmiştin.

Nasıl çalışmayı sevdiğin ve bunun sana nasıl fayda sağladığı açısından bunu açıklayabilir misin? Ayrıca aynı hedef için çabalayan, farklı çalışma biçimlerine sahip nöroçeşitli kişilerle iş birliği yapmak isteyenlere ne önerirsin?

Andrea Saez: Ben nöroçeşitlilik kampındayım. Pek çok kadın gibi ben de yaklaşık altı ya da yedi yıl öncesine kadar tanı almamıştım. Geç tanı aldım. Hiçbir fikrim yoktu. Biraz sürpriz oldu ama en iyi nasıl çalıştığımı, zamanımdan en iyi şekilde nasıl yararlanacağımı, daha iyi nasıl odaklanacağımı ve işimde nasıl daha verimli olacağımı anlamama gerçekten yardımcı oldu. Belirli ortamlara neden ihtiyaç duyduğumu kavradım.

Nöroçeşitli olmakla birlikte ışıklar gibi şeyler önemli. İlk içeri girdiğimde ışıklar kapalıydı. Işıklar çok parlak olduğunda bu bazı insanları gerçekten rahatsız edebilir. Ben tamamen sessizliğe ihtiyaç duyuyorum. Başka insanların müziğe ihtiyacı var. Herkes için çok farklı. Herkese uyan tek bir kalıp yok. Ancak pazarlama alanında doğrudan birlikte çalıştığım ekip konusunda çok şanslıyım; aslında üçümüz de ruh sağlığı geçmişinden geliyoruz.

Daha önce birlikte çalıştık. Farklılıklarımızı ve birbirimizle nasıl iletişim kurduğumuzu anlıyoruz. Bunun da ekibimizdeki diğer insanların kendilerini desteklenmiş hissettiği bir kültür oluşturmamız için bize güç, empati ve temel sağladığını düşünüyorum.

Breanna Lawlor: Merkez ekibimizin tüm bire bir toplantıları her zaman “Merhaba, nasıl hissediyorsun?” sorusuyla başlıyor.

Andrea Saez: Bir insan olarak nasılsın? Genç ürün pazarlama yöneticilerimden birini eğitirken ona ilk sorumun her zaman “Merhaba, nasıl hissediyorsun? Sana yardımcı olabileceğim bir şey var mı? Hayatın yolunda mı? Stresli misin?” olduğunu hatırlıyorum. Bana “Bunu bana daha önce kimse sormadı. Kimse bana nasıl hissettiğimi ve nasıl olduğumu sormadı,” demişti.

Ben de “Bir insan olarak seni önemsiyorum. Stresliysen ya da hayatında bir şeyler oluyorsa işte iyi performans gösteremezsin. Bu yüzden bir insan olarak nasıl olduğunu bilmem gerekiyor. Bir insan olarak nasılsın? Tamam, sana ne konuda yardımcı olabilirim? Üzerinde hangi işler var? Neler oluyor, konuşalım,” dedim.

Bunun ilişkilere yaklaşmanın çok insani bir yolu olduğunu düşünüyorum. Ekibimizde bu yaklaşım, birbirimize karşı çalışan insanlar değil, bir ekip olarak davranmamızı sağlıyor. Şu anda web sitesini yeniden yapmamız gerekiyor ve AEO konusunda pek çok çalışma yürütülüyor.

Neyse ki ürün pazarlama çalışmalarım açısından önden gittim. Konumlandırma, mesajlar ve metin yazarlığı tamamlandı. Bu yüzden dönüp “Tamam, ne konuda yardımcı olabilirim?” dedim. Ekibin için ne büyük bir hediye. Şimdi bir ya da iki hafta boyunca web sitesi oluşturma görevini üstleneceğim. Küçük bir ekip olduğumuz için yardım edeceğim.

Oldukça yalın bir ekibiz. Buna rağmen gerçekten çok iyi sonuçlar elde ediyoruz. Bunun nedeni birbirimize yardım etmeye ve birlikte çalışmaya açık olmamız. Aksi hâlde bu asla yürümezdi.

Breanna Lawlor: Kesinlikle. Küçük bir ekibin güzelliği, çevik olabilmenizdir. Bakıp “Biliyor musun, kapasitem var. Burada sana yardım edeceğim. Gelecekte kapasitem azaldığında desteğe ihtiyaç duyarsam bunu ben de kullanabilirim,” diyebilirsiniz.

Andrea Saez: Hatta sormamız bile gerekmiyor. “Şuna ihtiyacım var. Bana yardım edebilir misin?” diyoruz ve birbirimizden bu şekilde destek alıyoruz. Ancak dün söylediğim gibi, yaklaşık üç ya da dört aydır ofiste bulunduğumu sanmıyorum. Çok fazla işim var ve ofise gitmek benim için—DEHB’li biri olarak yalnızca ofise gidiş bile aşırı uyarıcı. İnsanlarla ofiste oturmak da aşırı uyarıcı. Geri döndüğümde ertesi gün gerçekten yorgun oluyorum. Bu yüzden “Dinleyin, evden çalışmam gerekiyor,” diyorum. Yöneticim de “Tamam, kimsenin gelmesi gerekmiyor,” diyor.

Birbirimizi desteklemenin yolu uzaktan çalışmak.

Breanna Lawlor: Evet.

Andrea Saez: Bu harika. Dün gerçekten birbirimizi gördük ve bir günlüğüne yeniden bir araya gelmek çok güzeldi.

Breanna Lawlor: Çok güzel. Bir ofise gidip 10-15 kişiyle oturmakla biriyle bire bir görüşüp öğle yemeği yemek ya da derinlemesine ortak çalışma oturumu yapmak arasında fark var.

Özellikle hassassanız ve çevrenizi işlemek için çok fazla zaman harcadığınızı fark ediyorsanız, işinizi tamamlamak için beyninizi ve işlevlerinizi kullanmanız gereken şekilde kullanamıyorsunuz.

Andrea Saez: Evet.

Breanna Lawlor: Birleşik Krallık’taki kültüre çok aşina olmadığım için bu gerçekten ilginç. Ziyaret ettim ama çalışma açısından, şu anda sahip olduğun rol göz önüne alındığında uzaktan çalışma fırsatı bir istisna mı? Yoksa bunun sektöre ya da konuma bağlı olarak normal olduğunu mu düşünüyorsun?

Andrea Saez: Deneyimlerime göre, özellikle Londra’da, insanların haftada iki ya da üç kez ofise gelmesini isteyen birkaç ekip gördüm.

Başka bir şehirde yaşıyorum. Birçoğumuz Londra çevresindeki farklı şehirlerde ya da Güney Sahili’nde yaşıyoruz. Yaklaşık bir ya da iki saat uzaklıktayız. Çoğu şirket “Haftada iki ya da üç kez geldiğin sürece sorun yok,” diyor. Ancak haftada iki ya da üç kez gelmek pahalı olabilir; çünkü burada trenler çok pahalı.

Gidiş gelişte çok zaman harcanıyor. Bu nedenle, en iyi yeteneklerin biraz daha uzakta yaşayabileceğini ama uzaktan çalışarak en iyi işlerini yapabileceğini anlayan bir kültürde çalıştığım için çok şanslıyım. Bu aynı zamanda güveni de gösteriyor. Mühendislik ekibimiz Slovenya’da. Hepsi evden uzaktan çalışıyor; küçük bir ofisimiz de var. Ürün yöneticilerimizin, müşteri hizmetleri çalışanlarımızın ve üst düzey yöneticilerimizin bir kısmı uzaktan çalışıyor. Yine de gerçekten çok iyi iş çıkarıyoruz; çünkü iletişimimiz güçlü.

Uzaktan çalışmak kimseyle konuşmadığınız anlamına gelmiyor. Kesinlikle hayır. Ancak işime uygun ortama sahip olduğum için odaklanma zamanımın çok daha fazla ve yoğun olması anlamına geliyor.

Breanna Lawlor: Bu çok mantıklı. Bunu paylaştığın için de teşekkürler. Önemli bir nokta olduğunu düşünüyorum; çünkü Kuzey Amerika’da birçok kişi ofise geri çağrılıyor. Bunun belirli bir amacı var, ancak işin diğer unsurlarını unutuyor. İnsanları koltuklara oturtmak bir amaca hizmet ediyor ama insanların çalışma ihtiyacına uygun şekilde işin yapılmasına hizmet etmiyor.

Bu her zaman bir ödünleşim. Kuruluşunuzun ekibini destekleme konusunda yalnızca anlayışlı değil, gerçekten düşünceli ve proaktif olduğunu duymak güzel.

Andrea Saez: Evet. Söylediğim gibi, hâlâ ekip günlerimiz oluyor. Dün ekip günüydü. Satış ekibini görmek harikaydı; ürün ekibi de oradaydı. Herkesi görmek gerçekten güzeldi.

Şimdi “Tamam, işe dönelim,” diyoruz. Yetiştirmemiz gereken bir son tarih var ve odaklanmak için sessiz zamana ihtiyacım var. Başka birçok kişinin de odaklanmak için sessiz zamana ihtiyacı var. Daha önce söylediğim gibi, bazı kişiler dün ofiste müzik açtı ve ses çok yüksekti; çünkü bu onları motive ediyor.

Ben de “Hayır,” diyorum.

Breanna Lawlor: Tamamen iptal.

Andrea Saez: Ancak onların bu motivasyona ihtiyacı olduğu için “Ben sessizliğe ihtiyaç duyuyorum, müziği kapat,” diyemem.

Breanna Lawlor: Aynen.

Andrea Saez: Bu yüzden kulak tıkaçlarımı takıp sessiz çalışma zamanıma geçiyorum.

Breanna Lawlor: Harika. Çevrenizdeki insanlara karşı düşünceli olmak önemli. Daha önce biraz değindiğimiz bir konu vardı. Yapay zekâ operasyonları rolüyle ilgili, uzaktan çalışma bileşeniyle gevşek biçimde bağlantılı, tamamen varsayımsal bir soru sormak istiyorum.

Slack ya da başka bir platform gibi eşzamansız iletişiminiz varsa, gerektiğinde ekibinizle iletişim kurabildiğiniz sürece nerede olduğunuzun önemi yok. Hepiniz aynı bağlamsal yapay zekâ Markdown dosyası ya da bağlamsal proje üzerinden çalışıyorsanız ve bu rolü üstlenmek üzere bir yapay zekâ operasyonları çalışanı işe alacak olsaydınız, artık bu rol senin olmasaydı ve bu işi yapacak birini arıyor olsaydın, hangi özellikleri arardın? Ekibinizde hangi rolün özel bir yapay zekâ operasyonları rolüne geçiş yapmak için uygun olduğunu düşünüyorsun?

Andrea Saez: Buna nasıl yanıt vereceğimi bilmiyorum; çünkü her şey çok yeni hissettiriyor. Ancak düzenli olabildiğiniz sürece bu herkes olabilir. Bir şeyleri kurcalamayı seviyorsanız bu genellikle mühendisler, ürün çalışanları ya da ürün pazarlama çalışanları olabilir. Sorun çözücüyseniz doğru yöndesiniz; ama gerçekten meraklı olmanız ve yapay zekânın yanlış sonuç vereceği düşüncesini benimsemeniz gerekiyor.

Ona güvenmemelisiniz. Daha önce biriyle yapay zekânın etiği ve genel olarak işi nasıl etkilediği hakkında konuşuyordum. Genç insanların söylediklerine doğrudan güvendiğini, eleştirel düşünme becerilerini kullanmadığını ve “Kopyala, yapıştır, e-postayı gönder” döngüsüne girdiğini sıkça fark ettiğimi söyledim.

Ben de “Ama söylediklerini okuyor musun?” diyorum. “E-postaları benim için yapay zekâya yazdırıyorum,” diyen insanlara “Peki neden? Neden ona güveniyorsun? Bilginin gerçekten doğru olduğunu nereden biliyorsun?” diye soruyorum. AEO için bazı blog yazılarını güncellemek amacıyla yapay zekâyı kullanıyorum. Bugün yaklaşık 15 tanesini güncelledim ve en az 12’sinde yanlış bilgi olduğunu söyleyebilirim.

Bu nedenle becerilerimden birine şu talimatı ekledim: “Yazmayı bitirdiğinde kendini kontrol et ve çıktıyı vermeden önce neyi yanlış yaptığını söyle.” Araç da “Aslında şu kurala, bu kurala ve diğer kurala uymadım. Bu metriği abarttım,” diyor. Ben de “Harika, şimdi doğru şekilde yaz,” diyorum. Ancak nihai hedefin ne olması gerektiğine dair temel bilgiye sahip olmanız ve çıktıyı kendine kontrol ettirecek öngörüye sahip olmanız gerekiyor.

Üstelik kendini kontrol ettiğinde bile hâlâ “Aman Tanrım, yine bu cümle yapısı. Bunu yapmamanı istemiştim, neden yapıyorsun?” dediğim şeyler buluyorum. Ona tamamen güvenemezsiniz. O hâlâ bir makine. İnsanların anlamadığı şey, makinenin gerçekten düşünmediği. Kalıplara bakıp başka bir şey üretiyor; ancak düşünmüyor. Düşünme süreci de insanların devreye girdiği yer.

Bu konuşmanın bir noktada, sahip olduğumuzu düşündüğüm sekiz saniyelik dikkat süresiyle de bağlantılı hâle geldiğini düşünüyorum. Sürekli kaydırma yapıyoruz ve bilgiyi özümsemiyoruz. Ona güvenir, söylediklerine dikkat etmez ve karşı tarafta ne varsa onu dışarı aktarırsak insanlar nasıl bir şey öğrenecek? Bu süreçten ne öğreneceğiz? Yapay zekâ operasyonlarında çalışacaksanız meraklı olmalısınız.

Bu makinenin yaptığı şeyin bağlamı alıp çıktı üretmek olduğunu anlayacak eleştirel düşünme becerilerine sahip olmalısınız. Araya güvenlik sınırları koyabilirsiniz; bir iş akışının olmasını ve sistemin kendisinden öğrenmesini sağlayabilirsiniz. Ancak çıktıyı yine de kontrol etmeniz gerekir.

Breanna Lawlor: Bunun gerçekten önemli olduğunu düşünüyorum.

Andrea Saez: Belki yüzde 92,5 oranında güvenebilirsiniz ama geri kalanında o kadar emin olamazsınız.

Breanna Lawlor: Kontrol etmeden, güvenmeden ve sizin ya da farklı bir bakış açısına sahip başka birinin ikinci kez incelemesini sağlamadan içerikleri dışarı çıkarırsanız orada bir risk var.

Andrea Saez: Ayrıca ona sonsuza kadar güvenemezsiniz.

Çıktı 10 seferin 9’unda harika diye, yine de başarısız olmaya başlayabilir. İnsanların ChatGPT, Claude ve benzeri sistemlerle bir toplum oluşturup bunu zaman içinde çalıştırdığı deneyleri duymuş olabilirsin. Belirli kurallar oluyor; örneğin köyünüzdeki vatandaşları öldüremezsiniz.

Her yapay zekânın çıktısı farklı oluyor. Birinin hangisi olduğunu hatırlamıyorum ama biri bütün vatandaşları öldürüp ortadan kaldırdı. Bir diğerinde birbirleriyle kavga etmeye başladılar. Sanırım Claude, “Vatandaşlarıma zarar veremem, bu yüzden kendimi ortadan kaldıracağım,” diyerek vatandaşlarına zarar vermek yerine kendine zarar veren sistemdi.

Sonra hepsini bir araya getirdiler ve ChatGPT Claude’a saldırmaya başladı. Birbirleriyle kavga ettiler. Tam bir karmaşaydı. Bazı şeyleri yapmamak için güvenlik sınırları olmasına rağmen yine de yaptılar. Belirli bir noktaya kadar çalışıyor. Sanırım yedi gün sonra ChatGPT başarısız oldu. İki hafta sonra diğeri başarısız oldu. Birkaç hafta sonra da Claude dayanamadığı için kendini kapattı.

Şu anda gülüyorsun ama bu gerçekten bir uyarı. Güvenlik sınırlarını belirleyip tüm bu aracıları kontrol edilmeden çalışmaya bırakırsanız ne olacak?

Bu yüzden yapay zekâ operasyonlarına ihtiyacımız var; bu kontrollerin yerinde olduğundan emin olmak için. Ruh sağlığı alanında çalışan bir şirkette görev yaptığımda, evet, ruh sağlığı için bir yapay zekâmız vardı; ancak kontrol edilmeden çalışamazdı. Halüsinasyon üretmediğinden emin olmak için psikologlardan, denetçilerden ve farklı uzmanlardan oluşan bir ekibiniz olmalıydı.

Komut dosyalarını anonim biçimde okuyup doğru ve güvenli tavsiyeler verdiğinden emin oluyorlardı. Bunun için çok fazla çalışma gerekiyor. Bir de uyumluluk boyutu var; bu muhtemelen tamamen ayrı bir konu.

Breanna Lawlor: Evet, o bambaşka bir konu.

Andrea Saez: Elbette. Bunun gerçekleştiğinden emin olmak için çok şey gerekiyor. B2B işletmesi açısından yapay zekâ operasyonlarında çalışacaksanız bunu göz önünde bulundurmalısınız. Bunun yanında etik de var. Çıktı hâlâ söylemesini istediğiniz şeyin sınırları içinde mi? Bunu nasıl kontrol ediyorsunuz? Bu işe çok fazla unsur dâhil.

Bu yalnızca “Operasyonlarda çalışıyorum, proje yöneticisiyim,” demek değil. Hayır. Etik var, proje yönetimi var ve sürekli gözünüzü üzerinde tutmanız gerekiyor.

Breanna Lawlor: Kesinlikle. Özel bir yapay zekâ operasyonları çalışanı yoksa kuruluşta yapay zekâya dokunan herkesin bu işi yapması gerekiyor; böylece herkes güvende kalabiliyor. Bunun için kişinin mantıksal ve eleştirel düşünmesi gerekiyor; “Harika, bunu e-postaya kopyalayıp yapıştırayım,” dememesi gerekiyor.

Bu biraz konu dışı olabilir ama kendini kontrol etmeden yapay zekâya güvenen yeni nesillere ya da insanlara eleştirel düşünme, muhakeme ve bilgi becerilerini geliştirmeleri için önerilerin var mı?

Bu gerçekten yalnızca okumaya ve başkalarıyla etkileşim kurmaya mı dayanıyor, yoksa temelsiz bir güvene kapılmamak için yapılabilecek başka şeyler de var mı?

Andrea Saez: Kitap okuyorum. Çok kitap okuyun. Goodreads kullanıyorum ve kendime her yıl belirli sayıda kitap okuma hedefi koyuyorum. Bu yılki hedefim 66 kitap.

Biraz geride kaldım ama bunun iyi bir hedef olduğunu düşünüyorum. Sesli kitap olabilir, gerçekten oturup okumak olabilir; ne olduğu önemli değil. Sürekli kaydırma, televizyon ve benzeri şeylerden uzaklaşıp odaklanmak için bir an ayırmak gerçekten iyi.

Bana çok yardımcı olan bir diğer şey de el işiyle uğraşmak. Resim yapmayı, numaralara göre boyama etkinliklerini ya da yetişkinler için boyama kitaplarını seviyorum. Bunlar harika. Böyle bir şeyin ya da birçok kişinin sevdiği örgü gibi el işi etkinliklerinin sizi biraz olsun kopardığını düşünüyorum.

Beyninizi ihtiyaç duyduğumuz o sakin moda geçiriyor. Bazen durup ara vermemiz gerekiyor. Ancak yapamadığımız şey bu. Durmuyoruz. Her şey arka arkaya, hızla gerçekleşiyor. Üç dört gündür başım ağrıyor ve “Neden sürekli başım ağrıyor?” diye düşünüyorum.

Sonra uyanmaktan spor salonuna gitmeye, işe gitmeye, video oyunları oynamaya, durmadan kaydırma yapmaya ve yatağa gitmeye kadar devam ettiğimi fark ettim. “Durmam gerekiyor,” dedim. Zihnim bütün gün bir şeye bağlıydı. Bağlantıyı kesmek ve “Tamam, televizyona bakmayacağım, ekrana bakmayacağım, yapay zekâyla oynamayacağım. Kendimi kapatmam gerekiyor,” demek için hiç zaman ayırmadım.

Bu kapanma; sanatsal bir şey yapmak, kitap okumak, başkalarıyla bağlantı kurmak ya da “Bir video gördüm veya bir meme gördüm,” demeyi gerektirmeyen gerçek bir sohbet gerçekleştirmek olabilir. Giderek daha fazla eksikliğini hissettiğimiz şeyin bu olduğunu düşünüyorum.

Breanna Lawlor: Doğru. Bir tür hesaplaşma yaşanacağını düşünüyorum; belki de bu zaten oluyor. Sürekli açık olmanın, açık kalmanın ve çalışmanın bana iyi hissettirmediğini fark ediyoruz. Durmam gerekiyor; çünkü insanım, makine değilim. Durduğunuzda ve geri döndüğünüzde bakış açınızda bir netlik oluşuyor.

Yenilenmiş bir enerjiniz oluyor. Daha iyi işler yapabiliyorsunuz. Dolayısıyla dinlenme, bunu hafifçe söylüyorum, ara verme bileşeni ilerlemenizi sağlıyor. Ancak sürekli istemeye devam eder ve bu arayı vermezseniz iyi bir sonuç elde edemezsiniz.

Andrea Saez: Ben saat 17.00 itibarıyla Slack’i sessize alıyorum ve “Bitti. Çalışma saatlerimi tamamladım. Kimsenin bana ulaşması gerekmiyor,” diyorum. Genel müdür olan biriyle konuştuğumu hatırlıyorum. “Bir dakika, gerçekçi olalım,” dedim. Genel müdür olduğunu ve işinin çok önemli olduğunu anlıyorum.

Ama dünyayı kurtarıyor musun? B2B şirketindesin. Saat 20.00, 21.00 ya da 22.00’ye kadar çalışmanı gerektirecek ne yapıyorsun? Neden çocuklarınla zaman geçirmiyorsun? Bu arada yakın bir arkadaşımdan söz ediyorum. Herhangi birine rastgele söylemiyorum. Bunu düşündü ve “Aslında haklısın,” dedi.

Artık o da kendini saat 17.00’de sessize alıyor. Acil bir durum varsa ya da gerçekten bir şey yanıyorsa beni arayabilirsiniz. Ekibime de bunu söylüyorum: Gerçekten acil bir şey varsa beni arayın. WhatsApp’ım sizde. Değilse yarın yanıtlarım; çünkü olan hiçbir şey yok. Turtl’la ya da çalıştığım herhangi bir B2B şirketiyle dünyayı kurtarmıyorum.

Dünyayı kurtarmıyorum. Saat 18.00, 19.00, 20.00 ya da 21.00’de yapabileceğim ve ertesi gün yapamayacağım hiçbir şey yok. Ruh sağlığım çok daha önemli. İlişkilerim çok daha önemli. Kendime ayırdığım zaman çok daha önemli. Çünkü o blog yazısını şimdi yazmam ya da açılış sayfasını şimdi oluşturmam hiçbir şeyi değiştirmeyecek.

Bunu ertesi gün yap. Çocuklarınla zaman geçir. Ailenle zaman geçir. Sevdiklerinle zaman geçir.

Breanna Lawlor: Evet. İş hayatımızın bir parçasıdır; var olma nedenimizin tamamı değildir.

Andrea Saez: Kesinlikle. Bu da eleştirel düşünmeyi besliyor; çünkü empatiye ihtiyacınız var. Çıktıyı takip edebilmek için buna ihtiyacınız var.

Artık tek yapmamız gereken okumak. İşi yapmanıza bile gerek yok.

Breanna Lawlor: Günlerinizi yalnızca okuyarak geçirebilmek ne büyük bir hediye olurdu, gerçekten.

Andrea Saez: Yalnızca okuyun. Yapmanız gereken tek şey bu.

Breanna Lawlor: Bunun için çok teşekkürler. Burada pek çok konuyu ele aldık. Açıkça görülüyor ki yaptığın işte çok yeteneklisin ve genel olarak hayata çok düşünceli bir yaklaşımın var.

Ayrıca senin için iyi sonuç veren bazı şeyleri paylaştığın için teşekkür ederim; çünkü tükenmişlik yaşamadan ve bu konuya biraz dalmadan “Ne yapmalıyım?” sorusunun yanıtını keşfetmek kolay değil. Aynı deneyimi yaşayan başkalarıyla konuşmak da önemli. Bu bilgiyi paylaşmak gerçekten değerli.

Andrea Saez: Evet. Arkadaşıma yaptığım yorum ve bunu dinleyen herkes için şunu açıklığa kavuşturmak istiyorum: İşlerinizin önemli olduğunu biliyorum. Ben işimi seviyorum. İşimi gerçekten çok seviyorum. Başka bir şey yaptığımı hayal edemiyorum. Ancak dünyayı kurtarmadığımı da biliyorum. Bu konuda biraz gerçekçi olalım. İzin alabilirsiniz. İnsanlara sürekli söylediğim şey şu: Ruh sağlığınız en önemli şey; çünkü işiniz sizi tanımlamaz.

İşinizle çok zaman geçiriyorsunuz ama siz işiniz değilsiniz.

Breanna Lawlor: Hayatınızdan sağlıklı bir biçimde ayrışabilmeniz işinizde daha iyi olmanızı sağlıyor. Tam olarak söylemek istediğim buydu. Çok güzel. Teşekkürler. Burada bitirelim. Andrea, içinde bulunduğumuz çağda çalışmakla son derece ilgili olan tüm bu konular hakkında seninle konuşmak büyük bir zevkti. Benimle bağlantı kurmaya zaman ayırdığın için çok teşekkür ederim.

Andrea Saez: Ben teşekkür ederim.